Υπάρχουν συνταγές που τις κάνεις γιατί “πρέπει” να φάμε κάτι υγιεινό, και υπάρχουν κι εκείνες που τις φτιάχνεις με την καρδιά σου να χτυπάει από χαρά. Έχω φτιάξει τόνους γκρανόλα στη ζωή μου –δοκιμές επί δοκιμών– αλλά αυτή εδώ, σας το υπογράφω, είναι “η μία”. Είναι η αγαπημένη του γιου μου. Και τώρα που το
Θυμάμαι ακόμα εκείνο το μεσημέρι του Δεκέμβρη στην Κοπεγχάγη. Καθισμένη στο Nyhavn, με τη θέα των χρωματιστών σπιτιών να καθρεφτίζονται στο νερό και μια σούπα ντομάτας μπροστά μου (γιατί για την εμβληματική θέα πήγαμε μεν, αλλά εγώ το μενού έχω στο μυαλό μου πρώτα δε…Real fact!). Η σούπα τώρα ήταν θεϊκή, ατμοσφαιρική…μια πραγματική αγκαλιά μέσα
Υπάρχουν πιάτα που δεν τα μετράς με μερίδες, αλλά με το πόσες φορές άδειασε η γαβάθα στο κέντρο του τραπεζιού. Αυτή η σαλάτα-πλήρες γεύμα, είναι μια τέτοια ιστορία. Θυμάμαι το περσινό καλοκαίρι να τη σερβίρω ξανά και ξανά, και να ακούω τον γιο μου —που δεν αφήνει τίποτα στην τύχη όσον αφορά τη διατροφή και
