Μήπως η πραγματική μαγεία της Λιγουρίας δεν κρύβεται τελικά εκεί που την περιμένεις;
Υπάρχουν κάποια ταξίδια που τα σχεδιάζεις μήνες πριν, κι άλλα που απλά τα αφήνεις να σε πάνε. Αυτό το τετραήμερο στη Λιγουρία, τον Σεπτέμβρη, ανήκε σίγουρα στη δεύτερη κατηγορία. Ο Σεπτέμβρης εδώ είναι ένας ψίθυρος καλοκαιριού που αρνείται να φύγει. Η ζέστη έχει γλυκάνει, ο αέρας μυρίζει αλμύρα, δυνατό espresso, φρεσκοψημένη φοκάτσια και βασιλικό… και, αν κλείσεις τα μάτια, νιώθεις τη μεθυστική οξύτητα των λεμονιών, που βρίσκονται παντού…
Η Γένοβα, με τα μυστικά σοκάκια της, ήταν το τέλειο ορμητήριο. Και από εκεί… let the rail trip begin…
Η μέρα για το θρυλικό Πορτοφίνο δεν μ άφησε σε ησυχία εκείνο το πρωινό… μια γλυκιά λαχτάρα να δω από κοντά αν οι εικόνες που είχα στο μυαλό μου είχαν την ίδια αλήθεια και στο φως της πραγματικότητας!
Μόλις 30 λεπτά με το τρένο της Trenitalia —που η άνεση και η συνέπειά του σου επιτρέπουν απλά να χαλαρώσεις— και φτάνεις στη Santa Margherita Ligure. Μια μικρή πολίχνη γεμάτη αρχοντιά, φως και μια θαλασσινή αύρα αλλιώτικη. Οι πεζόδρομοι πεντακάθαροι και περιποιημένοι…οι κομψές boutique, τα φροντισμένα κτίρια με τις ζωγραφισμένες προσόψεις και οι φοίνικες που λικνίζονται απαλά…
Η θάλασσα απλώνεται μπροστά σου γαλήνια, κι εκεί, πάνω στην ακτή, οι ρετρό ξαπλώστρες με τις ομοιόμορφες ομπρέλες των παραλιακών bagni στέκονται σε απόλυτη τάξη — μια εικόνα βγαλμένη από κλασική ιταλική ταινία. Η ώρα για έναν πρώτο espresso, αφήνοντας την ηρεμία του τοπίου να με παρασύρει πριν πάρω το καραβάκι…
Το καραβάκι για το Πορτοφίνο… Αυτά τα 15 λεπτά της διαδρομής ήταν μια μαγεία. Ο αέρας δροσερός, η θάλασσα αστραφτερή, και γύρω γύρω τα εντυπωσιακά γιοτ… τα γιοτ που σε αφήνουν με το στόμα ανοιχτό… τα γιοτ που στέλνεις φωτο στο chat gpt μπας και μάθεις τον ιδιοκτήκτη!
Κι ύστερα η θέα του Πορτοφίνο καθώς το πλησιάζεις από το νερό! Ο κοσμοπολίτικος μύθος… το κουκλίστικο λιμανάκι, το πυκνό πράσινο που αγκαλιάζει τον λόφο, ο φάρος στην άκρη του βράχου, τα χρωματιστά σπίτια και τα παραδοσιακά σκαφάκια που λικνίζονται στο νερό.
Στο εκκλησάκι του San Giorgio στάθηκα ψηλά, αγναντεύοντας το απέραντο γαλάζιο, προσπαθώντας να αποτυπώσω τη θέα στο μυαλό μου…Και μετά, η απαραίτητη στάση στην Piazzetta για το aperitivo. Το aperitivo των 28 ευρώ? Ναι ναι 28€!! Και ναι, για τη μαγεία εκείνης της στιγμής αλλά και όλη την ατμόσφαιρα, την ποιότητα, την περιποίηση.
Ωστόσο, η μεγαλύτερη αποκάλυψη της ημέρας με περίμενε μόλις 5 λεπτά πιο πέρα με το τρένο, στο αγαπημένο μου πλέον Camogli.
Φτάσαμε την πιο τέλεια ώρα. Λίγο πριν γλιστρήσει ο ήλιος στη θάλασσα, συνέβη κάτι σχεδόν μαγικό. Οι χαμηλές, χρυσές ακτίνες του απογευματινού ήλιου έλουσαν τις πανύψηλες, στενές προσόψεις των σπιτιών. Τα χρώματα, το σομόν, η ώχρα, το βαθύ κεραμιδί, έκαναν το μέτωπο της παραλίας ένα φωτεινό, ζεστό καμβά.
Όλος ο κόσμος, ντόπιοι και ταξιδιώτες, ήταν έξω, καθισμένοι στα τραπεζάκια που γέμιζαν το μικρό λιμανάκι και τη βότσαλινη παραλία. Η ατμόσφαιρα έβραζε γλυκά. Μήπως είναι η ώρα για ένα ακόμη Aperol Spritz? 9€ εδώ το apperitivo? Ε… βάλε 3-4 να βρίσκονται!
Πίσω σε αυτήν εδώ την πόλη, που δεν προσπαθεί να σε εντυπωσιάσει. Σε αγγίζει με την ειλικρίνειά της.Σπίτια πανύψηλα, στριμωγμένα, σε χρώματα σομόν, ώχρας και κεραμιδί που σχετίζονται με το όνομά της… Casa delle Mogli — «τα σπίτια των συζύγων». Οι γυναίκες των ναυτικών τα έβαφαν έτσι για να φαίνονται από μακριά μέσα στην ομίχλη καθώς οι άντρες τους επέστρεφαν από τα ανοιχτά…
Η γοητεία του Camogli είναι παντού: στο γραφικό λιμανάκι με τις ξύλινες βάρκες, στην εκκλησία του San Giovanni Battista που στέκεται πάνω στο κύμα, στα στενά σοκάκια που μοσχοβολούν φρέσκια focaccia.
Κάθισα δίπλα στο νερό, σε αυτό το μικρό μαγικό τραπεζάκι, κι άφησα τις γεύσεις να συμπληρώσουν τη στιγμή… αυθεντικό pesto genovese σε χειροποίητα trofie με πατάτες και φασολάκια, εννοείται pizza, κι ένα ποτήρι παγωμένο local λευκό Pigato.
Καθώς το σκοτάδι άρχισε να πέφτει μαλακά, συνειδητοποίησα ότι το Camogli δεν ήταν απλά μια στάση. Η ηρεμία του, οι άνθρωποι, το χρυσό φως στα σπίτια… ήταν η στιγμή που νιώθεις ότι το ταξίδι βρήκε την ψυχή του.
