Η μέρα μας βρήκε στο ιταλικό Bellano, πάνω στη πανέμορφη λίμνη Como… μακριά από την κοσμοπολίτικη φασαρία των γνωστών χωριών της λίμνης, το Bellano δεν είναι ένα απλό πέρασμα… Και ναι, εδώ βρήκα την αυθεντική ιταλική γοητεία που τόσο ήθελα…
Ο μελαγχολικός καιρός, η θέα που χανόταν στην ομίχλη και ένα ποτήρι κρασί της Valtellina σε μια ιταλική τρατορία, ήταν το απόλυτο σκηνικό για να αφεθούμε στην ενέργεια του τόπου. Γιατί το Bellano δεν κρύβει μόνο την ηρεμία της λίμνης· κρύβει και την άγρια δύναμη της φύσης.
Το «διαμάντι» του είναι το Orrido di Bellano, ένα φυσικό φαράγγι που δημιουργήθηκε πριν από εκατομμύρια χρόνια από τα νερά του ποταμού Pioverna. Περπατώντας στα μεταλλικά μονοπάτια πάνω από το ορμητικό, «θυμωμένο» νερό που σκάβει τα κάθετα βράχια, νιώθεις μια πρωτόγονη δύναμη να σε διαπερνά. Είναι ένα τοπίο δραματικό, σκοτεινό και επιβλητικό που σε προετοιμάζει—σχεδόν σε προκαλεί—για τη μεγάλη μετάβαση: να αφήσεις το νερό της λίμνης και να ανηφορίσεις προς τις κορυφές των Άλπεων…
Και μετά ξεκίνησε η ανάβαση προς την Ελβετία που ονειρευόμουν… Από το Ospizio Bernina στις ράγες του ονείρου!
Πρώτη στάση το “γλυκούλι” Poschiavo, η ανάσα πριν το βουνό…Είναι ένα από εκείνα τα χωριά που σε αναγκάζουν να χαμηλώσεις ρυθμούς· μια βόλτα στα στενά του, με την ιταλική αρχιτεκτονική να συναντά την ελβετική καθαρότητα, και ένας δυνατός εσπρέσο στην πλατεία, ήταν ό,τι χρειαζόμασταν για να «γειωθούμε» πριν το μεγάλο υψόμετρο. Η ηρεμία του χωριού ήταν η τέλεια προετοιμασία για την ένταση που θα ακολουθούσε.
Αφήνοντας πίσω το Poschiavo, η διαδρομή μας ήταν μια ανηφόρα ευτυχίας. Φτάσαμε στο Ospizio Bernina, το υψηλότερο σημείο της διαδρομής του σιδηροδρόμου στα 2.253 μέτρα. Το τοπίο εκεί είναι απόκοσμο—μια έρημος από πέτρα και πάγο, όπου η lago Bianco καθρεφτίζει τον ουρανό.
Και μετά, η επιβίβαση στο κόκκινο τρένο. Μια μικρή διαδρομή από το Ospizio Bernina προς το Alp Grüm και πάλι πίσω, με το κόκκινο τοπικό τρένο! Ο σιδηρόδρομος του Bernina, ενώνει το Tirano με το St. Moritz, και αποτελεί από το 2008 Μνημείο Παγκόσμιας Κληρονομιάς της UNESCO—ένα μηχανικό θαύμα που «σκαρφαλώνει» στις Άλπεις με κλίσεις που φτάνουν το 7% -χωρίς τη βοήθεια οδοντωτής τροχιάς- περνώντας από γέφυρες-κομψοτεχνήματα και τούνελ που ανοίχτηκαν μέσα στους βράχους πριν από έναν αιώνα. Εδώ, πάνω σε αυτές τις ράγες, κινείται και το περίφημο Bernina Express, το διάσημο τουριστικό τρένο με τα πανοραμικά, κλειστά βαγόνια!
Κι αλήθεια, είναι εντυπωσιακό το πόσο βαθιά ριζωμένο είναι το δίκτυο των τρένων εδώ. Στην Ελβετία, η φιλοσοφία του “öffentlicher Verkehr” σημαίνει ότι δεν υπάρχει βουνοκορφή ή απομακρυσμένη κοιλάδα που να μένει απομονωμένη. Το τρένο είναι το «νήμα» που ενώνει τα πάντα, μια καθημερινή ιεροτελεστία που λειτουργεί με ακρίβεια λεπτού.
Ήμασταν οκτώ μέρες μέσα στα ελβετικά βουνά και ήταν τρομερό να βλέπεις τα τρένα να ξεπροβάλλουν ανάμεσα στο πράσινο και το γκρι των βράχων. Το να βλέπεις τρένα να διασχίζουν μέρη που μοιάζουν απρόσιτα—από απότομες πλαγιές μέχρι βαθιά δάση—με άφησε πραγματικά έκπληκτη.
Και αυτό ακριβώς είναι η «Ελβετία που ένιωσα». Δεν είναι μόνο τα μαγικά τοπία που αντικρίζεις—αυτά που βλέπεις με τα μάτια σου και σε αφήνουν άφωνο—είναι ο τρόπος που αυτά τα τοπία με τα ατέλειωτα μονοπάτια, «κατοικούνται» και γίνονται προσβάσιμα. Είναι μια αίσθηση ασφάλειας και σύνδεσης, μια αρμονία ανάμεσα στην άγρια φύση και την ανθρώπινη πρόνοια που σε κάνει να νιώθεις ότι, όσο ψηλά κι αν φτάσεις, δεν είσαι ποτέ μόνος. Είναι η απόλυτη σύνθεση τοπίου και εμπειρίας που, αν δεν τη ζήσεις, δεν μπορείς ίσως να την καταλάβεις.
Πίσω στη διαδρομή από το Ospizio Bernina προς το Alp Grüm, μια εμπειρία καθαρά ελβετική! Το τρένο ξεκίνησε την κατάβαση και ένιωθες ότι το βαγόνι κυριολεκτικά «πετάει» πάνω από τις χαράδρες. Κοιτάζοντας έξω, έβλεπες τους καταρράκτες να κυλούν σαν ασημένιες κλωστές στο βάθος της χαράδρας, ενώ το τρένο ελισσόταν με μια άνεση που σε έκανε να ξεχνάς το υψόμετρο. Τραβήξαμε φωτογραφίες προσπαθώντας να χωρέσουμε σε ένα κάδρο την απεραντοσύνη εκείνης της διαδρομής, που όσο και να την αποτυπώσεις, η αίσθηση του μεγέθους παραμένει αχόρταγη…
Φτάσαμε στο Alp Grüm… Το μπαλκόνι πάνω από την κοιλάδα
Και εκεί, ο χρόνος σταμάτησε! Ένα σημείο που δεν είναι προσβάσιμο με αυτοκίνητο, πράγμα που το κάνει ακόμα πιο ιερό. Στα 2.091 μέτρα, η θέα προς την κοιλάδα του Poschiavo και τον παγετώνα Palü είναι επιβλητική. Περάσαμε ώρες στο Belvedere, παρατηρώντας το τρένο να κάνει τους ελιγμούς του στις στροφές σαν παιχνίδι μέσα στο τοπίο. Το μπαλκόνι του εστιατορίου έγινε το προσωπικό μας καταφύγιο: δύο παγωμένες ελβετικές μπύρες, ο καθαρός αλπικός αέρας που σε «ξυπνάει» και η απόλυτη σιωπή του βουνού που διακόπτεται μόνο από τον ήχο της μηχανής του τρένου που απομακρύνεται. Δεν ήθελα να φύγω—ήθελα να μείνω εκεί και να γίνω μέρος του ορίζοντα…της φύσης…του τοπίου…
ΣΥΝΕΧΙΖΕΤΑΙ…
